มาช่วยกันโปรโมท...ลดโลกร้อนกันเถอะf โลกจะได้น่าอยู่ก่าเดิมจ้า

ได้มาจากเจ๊ Susie27   http://suzie27.multiply.com/journal/item/35

 

บริจาค ชุดนักเรียนมือสอง อุปกรณ์การเรียน เสื้อกันฝน http://www.bannok.com/2hands/ - โครงการกองทุนเสื้อผ้ามือสอง มูลนิธิกระจกเงา

บริจาค อุปกรณ์สำหรับคนพิการ รถเข็น ไม้ค้ำยัน เครื่องช่วยเดิน http://www.nontapum.com/ - สถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพปากเกร็ด (บ้านนนทภูมิ)

บริจาค เสื้อผ้า เก่า ที่ไม่ใช้แล้ว http://www.fry1985.org/fry_index.php - มูลนิธิเพื่อเยาวชนชนบท

บริจาค Monitor Keyboard Mouse http://www.wsk.or.th/ - โครงการคอมพิวเตอร์เพื่อน้อง มูลนิธิวิสุทธิคุณ

บริจาค จักรยานคันเก่า http://www.thaicycling.com/ ชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย

ช่วยๆกันนะครับ

ใครเอาไปเล่นต่อที T T

ประมาณ ค.ศ. ๓๐๐ เซนต์วาเลนไทน์เป็นบาทหลวงอยู่ที่โบสถ์ใกล้ ๆ กับกรุงโรม ในรัชสมัยของพระเจ้าคลอดิอุสที่ ๒ ผู้ซึ่งมีประกาศิตห้ามการแต่งงาน เนื่องจากสมัยนั้นกรุงโรมเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองมาก จึงเป็นเป้าหมายการโจมตีจากชนเผ่าต่างๆ เช่น มองโกเลีย เติร์ก สลาฟ และโกลส์

ด้วยความกว้างใหญ่ของอาณาจักรจึงทำให้การป้องกันการโจมตีของข้าศึกเป็นไปด้วยความยากลำบาก ซ้ำสถานการณ์ภายในกรุงโรมเองก็ยังยุ่งเหยิง เหตุนี้ผู้ชายจึงถูกเกณฑ์ทหารเพื่อปกป้องบ้านเมือง เมื่อกษัตริย์คลอดิอุสได้ขึ้นครองราชย์ เขารู้สึกว่าชายที่มีครอบครัวจะมีห่วงและมีอารมณ์อ่อนไหวเกินกว่าจะเป็นนายทหารที่ดี เพื่อให้ทหารทุกนายมีคุณภาพคลอดิอุสจึงสั่งห้ามการแต่งงาน

บาทหลวงวาเลนไทน์เห็นอกเห็นใจในความเศร้าของคู่รักหนุ่มสาว เขาจึงแอบทำพิธีแต่งงานอย่างลับๆ ให้กับคู่บ่าวสาว เรื่องนี้รู้ถึงหูคลอดิอุส เขาจึงสั่งให้หา "เพื่อนของคู่รัก" และจับตัวมา

เมื่อได้พบกับ "เพื่อนของคู่รัก" กษัตริย์คลอดิอุสประทับใจในความสง่าผ่าเผยของบาทหลวงหนุ่ม จึงได้เสนอที่จะส่งตัวเขาไปยังศาสนจักรแห่งกรุงโรมเพื่อไม่ให้เขาต้องถูกประหารชีวิต แต่วาเลนไทน์ปฏิเสธทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าจะต้องตาย

ระหว่างที่รอการประหารอยู่ในคุก เขาได้รู้จักกับผู้คุมชื่อแอสทีเรียส ซึ่งมีลูกสาวตาบอด และขอให้เขาช่วยรักษาเธอ เหมือนปาฏิหาริย์เธอสามารถมองเห็นได้
๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๖๙ วาเลนไทน์ถูกประหารชีวิต
ก่อนหน้านั้นเล็กน้อยเขาได้เขียนจดหมายถึงลูกสาวผู้คุมและลงท้ายว่า "From your Valentine" ..ใครจะคิดว่าวลีนี้จะคงอยู่มานับพันปี!

ต่อมามีการยกย่องวาเลนไทน์ให้เป็นนักบุญหรือให้เป็น "เซนต์วานเลนไทน์" และมีเทศกาลวาเลนไทน์ที่หนุ่มชาวโรมันจะได้สารภาพรักกับหญิงสาว รวมทั้งการส่งการ์ดที่เขียนด้วยลายมือในวันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ โดยลงท้ายจดหมายด้วยชื่อของ " St.Valentine"

ที่มา:: หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ฉบับวันพุธ ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๔
รูปประกอบจาก:: http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/bassano/valentine/

เจอะเธอทุกทุกครั้ง พร้อมรอยน้ำตา กับความทุกข์ที่มีมาเพื่อมาระบาย
เมื่อคนที่เธอรัก เขาไม่เคยแคร์ และเหมือนโดนเขารังแก อยู่ร่ำไป

ไม่อยากจะถามเธอ ให้เสียบรรยากาศ เธอรักตัวเขามากมาย สักเพียงไหน
มีเพียงคำถามเดียวที่ฉันไม่เข้าใจ สิ่งที่ฉัน นั้นห่วงใยและอยากรู้

เหนื่อยไหมสิ่งที่เธอทำอยู่ สิ่งที่ฉันได้คอยเฝ้าดูยิ่งรู้ยิ่งห่วงใย
เหนื่อยไหมกับที่ต้องร้องไห้ ให้กับเขาที่เธอปักใจ แต่เขาไม่เคยรับรู้เลย

กับคนที่เธอรักรักด้วยน้ำตา ช่างดูเหมือนมีคุณค่ากว่าใครทั้งนั้น
ส่วนคนที่รับรู้ รักเธอมากมาย กับเหมือนเป็นที่ระบายอย่างเพื่อนกัน

ไม่อยากจะถามเธอ ให้เสียบรรยากาศ ว่ารักตัวเขามากมายสักเพียงไหน
มีเพียงคำถามเดียวที่ฉันไม่เข้าใจ สิ่งที่ฉันนั้นห่วงใยและอยากรู้

เหนื่อยไหมสิ่งที่เธอทำอยู่ สิ่งที่ฉันได้คอยเฝ้าดูยิ่งรู้ยิ่งห่วงใย
เหนื่อยไหมกับที่ต้องร้อง ไห้ ให้กับเขาที่เธอปักใจ แต่เขาไม่เคยรับรู้เลย

เหนื่อยไหมสิ่งที่เธอทำอยู่ สิ่งที่ฉันได้คอยเฝ้าดูยิ่งรู้ยิ่งห่วงใย
เหนื่อยไหมกับที่ต้องร้อง ไห้ ให้กับเขาที่เธอปักใจ แต่เขาไม่เคยรับรู้เลย


เมื่อก่อนฉันเคยเขียน blog เป็นประจำทุกวันเป็นเวลา 3 ปี เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหนังที่ฉันดู หนังสือที่อ่าน หรือว่าไปเที่ยวที่ไหนมา แต่ไม่ว่าจะเล่าเรื่องไหนจะต้องลงท้ายด้วยเรื่องใครคนหนึ่งเสมอ แต่มันไม่ได้เป็นเรื่องราวความรักที่หวานชื่นหรอก แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังอีกเช่นกัน เป็นเพียงการรอคอยใครคนหนึ่ง เป็นเวลานาน นานจนบางครั้งก็จำไม่ได้ว่านานแค่ไหน และก็ไม่รู้ว่าจะรอไปถึงเมื่อไร แต่กับเธอคนนี้ ฉันทำได้เพียงรอเสมอมา จนบางครั้งก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า "เหนื่อยไหม"

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก เห็นใครๆก็เขียนเรื่องความรัก ฉันก็เลยอยากกลับมาเขียนบ้าง แต่ความรักของฉันมันไม่เคยมีบทสรุปดีๆเลยสักครั้ง เรื่องราวก็เลยออกมาแบบโทนเศร้าๆอย่างช่วยไม่ได้ ใครหลายๆคนอาจจะกำลังมีความสุขกับความรัก แต่ก็มีใครอีกหลายคนที่กำลังผิดหวังเช่นกัน

เพื่อนฉันคนหนึ่งกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ย่ำแย่กับความรัก และทุกๆครั้งที่เขามาปรึกษาฉัน ฉันก็มักจะตอบกลับแบบไม่ได้รักษาน้ำใจเอาเสียเลย ฉันคงพูดถนอมน้ำใจไม่เป็น แต่มันก็เป็นความจริงที่อยากพูด ยาดีมักจะขม แต่มันก็ช่วยรักษาเราได้ดีกว่านะ ฉันก็คงทิ้งคำถามให้กับเพื่อนคนนี้ เหมือนกับที่เคยถามตัวฉันเองเหมือนกัน

"เหนื่อยไหมกับที่ต้องร้อง ไห้ ให้กับเขาที่เธอปักใจ แต่เขาไม่เคยรับรู้เลย"



ทุกวันนี้ฉันได้คำตอบกับตัวเองแล้ว ฉันเหนื่อยที่จะรอต่อไป ฉันทำได้เพียงแค่ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนล้า และเดินไปตามเส้นทางของตัวเองต่อไป เมื่อไรสลัดอาการเหน็บชาได้ ฉันคงจะได้เดินไปพบคนที่จะเดินเป็นเพื่อนฉันตลอดไปเสียที